BÖLÜM 2 ÖZET:

Dedektif polis memurları Caner’le Mustafa, erkeklerinde hamile kalmasını sağlayacak devrim niteliğindeki ilacı bulan Profesör Doktor Ziya Sarıoğlu’nun kliniğine onu ziyarete giderler. Ziya Sarıoğlu ise devrim niteliğindeki bu ilaç ona nasıl geldi onu detaylıca anlatmıştır.

AHHH! CANER AHH!

Ah Caner ah! Demekten kendimi alamıyorum. Nedir bu ısrar? Duyuyorsun adamı ilacın bir yan etkisi var ve çok tehlikeli! Ne yapayım? Bende senin yanında olacağım. Madem bu kadar çok istiyorsun. O gün Ziya Bey, Caner’e orada kliğinde odasında olan sedyeye uzanmasını istedi. Caner’de onun dediğini yaptı ve Caner sedyeye sırtüstü uzandı. Ben Caner’in başında ayakta kötü bir şey olacak korkusuyla yüreğim ağzımda duruyordum. Ziya Bey yanımıza elinde içi yarıya kadar şeffaf su renginde bir sıvıyla dolu enjektörle geldi. Ziya Bey, Caner’e “kolunu yukarıya doğru sıyır, çek” dedi. Caner’de ona “sağ kol mu sol kol mu?” diye sordu. Ziya Bey’de “fark etmez” dedi ve Caner üzerindeki kazağının sağ kolunu yukarıya doğru çekti ve kolunu açtı. Benim hala yüreğim ağzımdaydı. Ziya Bey, Caner’in damarına iğneyi batırdı ve ilacı Caner’in vücuduna enjekte etti. Resmen artık o ne düğü belirsiz ilaç Caner’in damarlarında dolaşıyordu. Ahh deli olacağım! Caner sana bir şey olursa ne yaparım? Değer mi? Çok çocuk istiyorsan evlat ediniriz nedir yani? Çok mu lazım bizim kanımızdan canımızdan olması? Hem de evsiz, ailesiz bir çocuğa aile, yuva oluruz. Sevaba da gireriz, nedir bu saçmalık? Ama beni dinlemiyordu, annenin bile haberi yok. Bakalım ne diyecek Şule teyze? Caner’le benim ailelerimiz iki farklı kutup adeta. Madem Şule teyzeden bahsettim, biraz daha bahsedeyim ailelerimizden bari. Caner’in annesi Şule teyze iki üniversite bitirmiş, asil ve Avrupai bir kadındır. Bir ayağı sürekli yurt dışındadır, Caner’in çocukluğu özel okullarda ve dünya turlarıyla geçmiş. Caner İngilizceyi sular seller, ana dili gibi konuşur. Hatta İspanyolcayı bile orta derecede bilir. Orta derece de dediysem mesela; La Casa De Papel dizisini ikimiz birlikte seyrederken alt yazı sadece benim için açıktır. Bazen çabuk geçip kaçırdığımda alt yazıyı, Caner’e sorardım “burada ne dedi?” diye. Bazen Caner’in bu üstün vasıfları sayesinde kendimi onun yanında yetersiz, ezik hissettiğim anlar olmuştur. Ben daha yurt içinde seyahat edemezken doğru dürüst o neredeyse tüm dünyayı gezmiş, özel okullarda okumuş, dünyanın en önde gelen iki dilini ana dili gibi biliyordu. Ben ise Türkçeden başka bir dil bilmem, liseyi bile zar zor bitirdim. Eğitin hayatım boyunca derslerle aram pek iyi değildi. Sonra işte bir şeyler oldu şans eseri polis akademisine girdim de polis oldum. Benim bütün CV’m bu kadarken, Caner ise benden kat kat üstün okulları önemli derecelerle bitirmiş, gittiği okulların hepsi bile çift dilli okullarmış. Kompleksli bir insan değilim asla! Kendimle barışığımdır, kendimi severim. Ama bazen sanki Caner’le birbirimize uygun değilmişiz gibi geliyor bana. Ailelerin farklı kültürleri, Caner’in benden zeki olması, yanında kendimi bazen yetersiz ve ezik hissetmeme sebep oluyor. Hal böyle olunca sanki bazen Caner benden daha iyisine layıkmış gibi geliyor bana, onun gibi ailesi olan, onun gibi zeki ve kültürlü bir başka erkek, sanki Caner’i benden daha fazla hak edermiş gibi geliyor bana. Ama hiçbir zaman Caner ve ailesi aradaki bu farklılıkları bana ve aileme yansıtmadılar. Son derece mütevazilikle yaklaştılar bize hep. Aradaki kültür farklılıkları hiç sorun olmadı. Benim bazen kafamda kuruntuların içine daldığım zamanlar hariç tabi. Bazen Şule teyzenin anneme biraz hafif yukardan baktığı ve annemi dengi bulmadığı oluyor. Seziyorum yüzünde, bakışlarında aileler bir araya geldiği zaman ama genel anlamda yapmıyor diyelim… Ama Caner asla! Caner az da olsa hiç annesi gibi yapmadı. Ne bana ne anneme ne de kız kardeşim Firdevs’e… Ama olsun, ben yine de seviyorum Şule teyze, iyi kadındır. Beni de sever, oğluna layık görür. Annem de sever Caner’i ve annesi Şule teyzeyi. Bir araya geldikleri zamanı kaydetmek lazım aslında bir komedi filmi sahnesi ortaya çıkabilir. Benim annem alaturka bir kadındır. Tipik bir Türk kadını, Türk annesidir. Şule teyze gibi ağır başlı, sosyetik bir hali olmadığı için ikisi yan yana bazen film olabiliyorlar. Annemin konu komşu, eltiler, görümceler dedikodu hikayeleri hiç bitmezken Şule teyze annemi nezaketle dinlerdi. Ya da dinlemeye tahammül gösterirdi. Ama bizde hiçbir zaman onların bu mütevaziliğini suistimal etmedik. Hiçbir zaman bizde aile olarak onlara karşı saygı ve ağırbaşlılık ölçüsünü kaçırmadık. Mesela ben hiçbir zaman Caner’i bulunduğu sınıf veya ailesinin parası yüzünden sevmedim. Caner’i hep Caner olduğu için sevdim, kendisini sevdim onun parasını veya statüsünü değil. Eğer ben Caner’i Caner olduğu için sevmeseydim parası veya statüsü hiç dikkatimi çekmezdi. Bunu samimi söylüyorum. Benim annem aynı zamanda çok pozitif bir kadındır, yüzünde o kocaman gülümsemesi ve kahkahası hiç eksik olmaz. Kapı gıcırtısına oynayacak neredeyse, bir roman havası çaldı mı dayanamaz mesela. Ve ben ilk olarak anneme söyledim eşcinsel olduğumu, 20 yaşındaydım o zaman. Aradan 13 yıl geçmiş. Annem her şeye rağmen olgunlukla karşıladı benim eşcinsel olduğumu, hiç yargılamadı. “Sen benim oğlumsun, seni ben doğurdum. Seni Allah bana böyle verdiyse bir bildiği vardır” demişti. O anda nasıl da rahatlamıştım, o kadar gergindim ve korkuyordum ki anneme eşcinsel olduğumu itiraf ederken, o günü hiç unutmuyorum. Hatta kendi kendime ‘bu ne cesaret? Ne yapıyorsun sen?’ deyip, defalarca içimden kendi kendimi vazgeçirmeye çalıştığımda olmuştur. Ama anneciğim korktuğumu başıma getirmedi. Ama babam! Babam eşcinsel olduğumu Caner’le birlikte olmaya başladığım sırada öğrendi daha öncesine kadar, 6 yıl boyunca ben, annem ve kardeşim Firdevs arasında kalmıştı eşcinsel olduğum, babama söylememiştik. Firdevs’le de iyi bir abi-kardeş ilişkimiz vardır. Abi-kardeş dediysem aramızda da öyle çok bir yaş farkı yok, ben Firdevs’ten sadece 2 yaş büyüğüm. O yüzden daha çok arkadaşça bir kardeş ilişkimiz vardır Firdevs’le. Ben 26 yaşındayken tanıştım Caner’le, Caner’de o zaman 28 yaşındaydı. Bir arkadaş partisinde tanışmıştık. Ortak bir arkadaşımızın doğum günü partisiydi. Birbirimizi ilk gördüğümüzde parti de birbirimizden gözlerimizi alamamıştık. Gerçekten çok hoşlanmıştım Caner’den, çok yakışıklı duruyordu. Ama onun da beni süzdüğü belliydi, fark ediyordum biraz ama yanına gitmeye yine de cesaret edemiyordum. Bir ara ben, parti bir evde partisi için balkona sigara içmeye çıkmıştım. Cebimden sigara paketimi çıkarıp çakmağımla yakmıştım sigaramı, parti akşam vakti olduğu için muhteşem şehir ışıklarının karşısında sigaramı içmeye başladım. Bir, iki nefes içtim derken balkonun kapısı açıldı ve içeriye Caner girmişti. Cebinden kendi sigara paketini çıkardı ve içinden bir dal sigara aldıktan sonra bana “çakmağını alabilir miyim?” demişti. Ben de ‘tabi’ dedim ve tekrar cebime koyduğum çakmağımı çıkarıp Caner’e uzattım, o da aldı ve sigarasını yaktı. O anda sanki kalbim duracak gibiydi, partide gördüğüm ilk dakikadan beri o çok yakışıklı bulduğum ve o yüzden aşırı gözümde de büyüttüğüm çocuk çakmağımı istemek için bile olsa benimle konuşmuştu. Caner sigarasını yaktıktan sonra çakmağı bana geri uzattı ve teşekkür etti. Bende çakmağı aldıktan sonra onun elinden ‘bir şey değil’ dedim ve çakmağı geri cebime koydum. Caner direkt sonra bana adımı sordu o anda “adın ne?” dedi. Bende ‘Mustafa’ dedim. Sonra o da “bende Caner” dedi. Klasik karşılıklı “memnun oldum” safhasından sonra Caner bana biraz kendinden bahsetmeye başladı. “Ben polisim” dedi, “cinayet masası polis dedektifi” o anda ben bir şaşkınlık yaşayarak araya girdim ve ‘ne tesadüf! Bende polisim’ dedim, ‘cinayet masası polis dedektifiyim’ diyerek de ekledim. Caner’e hangi merkezde görev yaptığını sordum. Caner bana İstanbul’a yeni tayin olduğunu ve daha önce Ankara’da bir polis merkezinde çalıştığını söyledi. Annesinin de daha önce Ankara’da uluslararası bir yayın evinin varmış. Kendisinin İstanbul’a tayininin çıktığını öğrendiği zamanlarda annesi ve babası boşanma sürecindelermiş. Sebebi ise karşılıklı anlaşarak ayılmaymış. İstanbul’a taşındıklarının birkaç ay sonrası sürecinde biz zaten Caner’le sevgiliydik ve Ankara’da branşında başarılı ünlü bir doktor olan babasının yine yaşadığı şehir Ankara’da genç bir kadınla evlendiğini duymuştuk. İkisi de çok şaşırmışlardı, Şule teyze biraz bozulmuştu ama kısa zamanda da toparlanmıştı. Şule teyze boşandıktan ve aynı zamanda oğlu şehri terk ederken, kendisi de o şehirde daha fazla durmak istemeyip yaşadığı şehri değiştirmek istemiş, tayin amaçlı İstanbul’a taşınan Caner’in peşine takılıp o da gelmiş İstanbul’a. Ankara’da olan yayın evinin merkezini bile İstanbul’a taşımış. Yani artık Şule teyzenin sahibi olduğu yayın evi İstanbul’da faaliyet gösteriyor. Caner’e sormuştum bir keresinde ‘niye polis oldun?’ diye. ‘Niye polisliği meslek olarak seçtin?’ Annenin veya babanın izinden gidebilirdin. O da bana “liseyi bitirdikten sonra bir meslek arayışındaydım. Annemin işini seviyordum ama yine de içimden başka bir mesleğim daha olsun istiyordum. Çokta özel bir nedeni yok, polislik akademisine girmek istedim. Belki de annemin bastığı romanların sadece cinayetli olanlarını okumam yüzünden katil-polis olaylarına biraz ilgiydim o zamanlar ve polis akademisi girdim.” Dedi. Caner’le o balkonda sigara içerken, biraz ailelerimizden mesleklerimizden konuşmuştuk. Konuşurken de biraz daha açılmıştık sanki, o ilk anki aşırı heyecan kalmamıştı. O kadar çok birbirimizden etkilemiştik ki, o balkonda birisi görecek korkusunu bırakıp öpüşmüştük ve Caner’le ilk öpüşmemiz o andı. Sonra o partiden ayrılıp eve gittiğim de ne Caner ne de o öpüşmemiz aklımdan çıkmıyordu. Sonradan şunu da fark etmiştim ki evde birbirimize telefon numaralarımızı bile vermemiştik. Ne olacaktı şimdi? İstanbul’da hangi polis merkezinde görev yapacaktı ki acaba? Onu bile sormamıştım. Onu bir daha görememe hayal kırıklığıyla yatıp uyumuştum mecbur, sabah işe gidecektim çünkü. Sonra sabah olup işe gittiğim de bir de ne göreyim! Caner benim görev yaptığım merkezdeydi. İlk iş günü için gelmişti. Baş komiser yeni tayin olan komiser polis memurunu bize tanıttı ve zaten ben kendisini dün akşamdan tanıyordum. O anda ikimizde şaşkınlıkla birlikte kaderin bize yaptığı bu güzel sürprize sevinmiştik. O günden sonra Caner’le hem sevgili olduk hem de birlikte katil peşinde koşan ve aynı merkezde yan yana çalışan iki iş arkadaşı olmuştuk. Sevgili olduktan kısa bir süre sonra babam sevgili olduğumuzu öğrenmişti. Caner’i annem ve kız kardeşim Firdevs’le tanıştırmak için eve davet etmiştim. İkisi de Caner’i çok sevmişlerdi. Babamda evdeydi o gün ben, annem ve Firdevs babama bir şey belli etmemeye çalışıyorduk yani Caner’in sadece arkadaşım olduğu izlenimini vermeye çalıyorduk babama karşı ve ben bunu Caner’e söylememiştim. Yani “babama karşı sadece arkadaşmışız gibi davranalım, çünkü babam homofobik bir adam” diyemedim Caner’e. Çünkü utandım, onun ailesi eşcinselliğini gayet normal karşılarken benim ailemde sadece babam sorun çıkarıyordu. Hal böyle olunca Caner sevgili olduğumuzu babamın yanında açık etti. O anda ben, Firdevs ve annem ne yapacağımızı şaşırmıştık. Babam Caner’in yanında bir şey demedi ama yüzünün aldığı şekil bağırıp çağırmasından daha beterdi. O anda benim, Firdevs’in ve annemin tuhaf tavırlarımızdan ve babamın birdenbire yüzünün aldığı şekilden Caner neler olup bittiğini biraz biraz fark etmişti. Ben o anda babamı mı düşüneyim yoksa Caner’e karşı rezil oldum onu mu düşüneyim? Caner o andan sonra bir yarım saat daha oturdu ve gitti. Sonrasında babamla hararetli bir tartışma yaşandı aramızda. Babam homofobik tavırlarından vazgeçmiyor, oğlunun eşcinsel olmasını kabul edemiyordu. Ne ben geri adım atıyordum tartışmamızda, ne de babam. Babam bana en sonunda “git bu evden” dedi. Sırf kabul ettikleri için annem ve Firdevs’e de bağırmıştı. Bende babamın beni evden kovmasıyla eşyalarımı hazırlayıp çekip gittim o evden o gün. Annem ben giderken hüngür hüngür ağlıyordu. Sonradan konuştuğumuz da Caner bana “neden bana söylemedin annen ve kız kardeşinle oynadığınız oyunu, katılırdım” dedi. “Ben ne bileyim?” diye de ekledi sonradan, olanlardan kendini biraz suçlu hisseder bir şekilde. O gün bir otele gittim elimde bavulumla ve otel odasında Caner’le mesajlaşırken bir otelde kaldığımı söylediğim ona. Caner’e derhal beni arabasıyla gelip aldı ve annesiyle yaşadığı evlerine götürdü. O akşam orada kaldım ve hemen ertesi günü Caner’le birlikte yaşayabileceğimiz bir ev baktık. Şansımız vardı ki 1 hafta içinde istediğimiz gibi bir ev bulmuştuk ve birlikte aynı eve çıktık. Caner’le kendimize istediğimiz gibi bir ev bulduğumuz için çok mutluyduk, ikimizin birlikte yaşayacağı evimiz olmuştu artık. Resmen neredeyse içimden “iyi ki babamla kavga etmişim de beni evden atmış” diyecektim. O gün o derece mutluydum. O gün evimiz için alışveriş yaptık birlikte, istediğimiz gibi ikimizin zevkine göre evimize eşyalar aldık. Ve eve çıkmamızdan ve tabi ki de yerleşmemizden sonra yani 1 hafta sonra ailelerimizi akşam yemeğine çağırdık evimize. Caner’in annesi, benim annem ve kız kardeşim Firdevs bize yemeğe gelmişlerdi. Tabi ki de babam gelmemişti, açıkçası ne düşündüğü ve beni artık istememesi umurumda değildi. Artık konuşmuyorduk babamla ve annemle Firdevs’te hiç lafını açmadılar babamın bana o akşam. Tam iki aileyi birden konuk etmiş yeni evimizde yemek yerken, birden annemin telefonu çaldı. Arayan annemlerin evindeki alt komşuydu. Annem telefonu açıp onların evlerinin altındaki komşu Müzeyyen teyzeyle konuşurken yavaş yavaş yüzü panik olmuş şeklini alıyordu. Telefonu kapattığında ise telefonda Müzeyyen teyzenin üst kattan yani bizim evden yere ağır bir şey düştüğünü ve yoğun bir gümbürtü sesinin aşağıya onun evine geldiğini söyledi. Bizde masadaki herkes şaşırmıştık ne olabilir diye ve Müzeyyen teyze hatta yukarıya bizim eve çıkmış, kapıyı çalmış ve kapıyı açan olmamış, halbuki babam evdeymiş. Apar topar Firdevs’le annem kalkıp eve gittiler ve çok geçmeden annem bana telefon etti. Babam kalp krizi geçirmiş evde yalnızken ve yere düşüp o şekilde kalarak ölmüş. Her iki aile bu sefer de ertesi günü cenaze için bir araya toplanmıştı. Ben ise hiçbir şey hissetmiyordum. Babama karşı o kadar çok öfke doluydum ki, içimden bir “iyi oldu” demediğim kalmıştı, belki de onu bile demiştim içimden sessizce. Cenazede sürekli Caner yanımdaydı ve hiç yalnız bırakmadı beni. Annemle Firdevs ağlarlarken ben ise hiçbir şey hissetmiyor öyle duruyordum bir yabancının cenazesinde gibi. Babamla dargındık ve babam, biz dargınken öldü. Ve bundan da hiç pişman olmadım, ya da vicdan azabı, suçluluk hiç hissetmedim. Hala da hissetmiyorum. Çünkü o tartışmanın suçlusu ben değildim, oydu. Babamın cenazesinin üzerinden bir sene geçti ve biz Caner’le Ziya Bey’in kliniğinde Caner’in vücuduna o ilacı enjekte ettirmiştik. Ben deli gibi büyük kaygılar içindeyken Caner büyük ısrarlar sayesinde kendi isteğiyle Ziya Bey’in kliğinde sedyeye yatmış ve Ziya Bey’de onun kolundan damarına o ilacı enjekte etmişti. O anda ilaç Caner’in vücuduna tamamen girip dağıldığında ve Ziya Bey Caner’in damarına batırdığı iğneyi geri çektiği anda, Caner’in yüz ifadesinde hoş olmayan değişiklikler olmaya başladı, Caner’in yüzü tabir-i caizse kıpkırmızı olmuş, göz bebekleri büyümüş ve nefes almakta zorlanmaya başlamıştı. O anda zaten kaygıları üst safhada olan ben daha çok delirmiştim Caner’i öyle görünce! Resmen çıldırmış, Ziya Bey’den onu kurtarması için ona bağırıyordum. Bir yandan da “Caner kendine gel, iyi misin? Ne oldu? Ben demiştim sana yapmayalım diye” diyerek de Caner’e sitem ediyordum. Ama Caner artık beni duymuyordu, çünkü kendinden geçmiş gözlerini kapatmıştı.

Devamı 27 Mayıs Çarşamba yayında!

YAZAN: Ali SİNOP

Büyük yalanlar ve sırlar… Sürükleyici bir macera! 70’lerin İstanbul’un da geçen bu hikaye çok yakında Just Gay’de yayında!

DELİ BÖLÜM 1 ÖZET:

Bakırköy ruh ve sinir hastalıkları hastanesinde tedavisini üstlendiği doktorunu vahşice makasla öldürüp kaçan Esma, sırra kadem basar. Cinayet dosyasını üstlenen polis dedektifleri ve aynı zaman da eşcinsel çift olan Caner’le Mustafa’nın yolları erkeklerinde hamile kalmasını sağlayacak devrim niteliğindeki bir ilacı keşfeden Profesör Doktor Ziya Sarıoğlu’yla kesişir.

BÖLÜM 2

PROFESÖR DOKTOR ZİYA SARIOĞLU

O gün kliniğime gelen Caner Bey oğlumla Mustafa Bey oğlumu pek sevmiştim. İkisi de pek efendi, pek iyi çocuklardı belli. Birbirlerine de bayağı yakışıyorlardı. İkisi de yakışıklı, uzun boylu, sırım gibi çocuklardı. Polismişler, cinayet masası polisleri. Birlikte görev yapıyorlarmış. Sordum onlara “hanginiz hamile kalacaksınız?” diye. Öyle ya, ikisi de erkek, ikisi de büyük uyum içinde birbirleriyle aynı haklara sahip ilişkilerinde. İkisi de birbirlerinden hamile kalabilirler. Caner Bey oğlum “ben” dedi. “Ben hamile kalacağım. İlacı bana verin.” “Tamam” dedim. Caner Bey oğlum sordu “Peki aynı anda o ilaçtan ikimiz birden alabilir miyiz? Ben birinci çocuğumuzu doğursam atıyorum, Mustafa’da ikinci çocuğumuza benden hamile kalıp doğurabilir mi?” “Elbette” dedim ve az önce söylediğim iki erkeğin büyük uyumunu onlara da söyledim o anda. Bu ilacın ortaya çıkma hikayesi ise akıl almaz bir mucize ve mücadele hikayesi. Belki de biraz “evrende yalnız değiliz” sorusuna cevap. Ya da bilmiyorum çünkü bu ilacın ortaya çıkma serüveni aklın sınırlarını zorlayacak cinsten. Aslında ben homofobik bir adamdım ve oğlum eşcinseldi. Oğluma sırf eşcinsel diye çok kötü davrandım, onun babası olduğumu unutup ona düşmancasına davrandım resmen. Sanki karşımdaki oğlum değil de, insanlığa karşı büyük bir tehdit oluşturan canavardı. Sonra oğlum benim korkunç bir baba olmama dayanamayıp intihar etti. O gün eve gittiğimde bütün evde onu aradım yoktu, bana evde olacağını söylemişti. Bakmadığım bir banyo kalmıştı acaba orada mıydı? Ya da bana evde olacağını söylediği halde dışarı mı çıkmıştı? Banyonun kapısını açıp direkt içeri girmek istemedim uygunsuz bir vaziyettedir diye ama içeriden de hiç ses gelmiyordu. Ne bir su sesi ne bir şey… Sanki içeride kimse yoktu. Bende açtım kapıyı girdim içeriye. Bir de baktım ki oğlum küvette ölü bir şekilde yatıyor. Bileğini kesmişti, zamanında yetişemediğim içinde kurtaramadım. Canına kıymadan önce küveti suyla da doldurmuş bileğinden akan kanlardan küvetin içindeki su kıpkırmızı olmuştu. Üzerini bile çıkarmamış, kıyafetleriyle girmişti suyun içine. Ne önemi vardı ki, zaten ölmek için giriyordu o küvetin içine. O anda canımdan can kopmuştu sanki, sırf eşcinsel diye oğlunu yargılayan baba gitmiş yerine oğlunun aslında her şeyden daha değerli olduğunu anlayan bir baba gelmişti. Ne olursa olsun o benim oğlumdu, benim canımdan, benim kanımdandı. Ne olmuş eşcinselse! Onu bana Allah o şekilde vermişti. İyi bir insan olarak beni başarılarıyla gururlandırırken ne olmuş yanındaki eşi de bir erkekse. Ne önemi vardı? Hiçbir önemi yoktu ama çok geçti artık. Oğlum ölmüştü, sırf bir kız değil de erkek sevdiği için canına kıymıştı. Tabi buna ben sebep olmuştum. Babası olarak yanında durup oğlumla gurur duymam lazımdı. Sevdiği çocuğu bile ikinci oğlumdan saymam lazımdı. Ama artık çok geçti. Serhan gitmişti… O günden sonra sanki hayat benim için durmuştu. Her şeyden önemlisi oğlumun ölümünden kendimi sorumlu tutuyordum. Çok pişman olmuştum çok… Ama yapacak bir şey yoktu. Bir ay o şekilde akıp gitti. Bir ay boyunca doğru dürüst ne yedim ne içtim ne işe gittim. Ruh gibi dolaştım ortalarda. Sonra oğlumun ölümünün bir ay sonrasında bir rüya gördüm. Çok gerçekçi ve garip bir rüyaydı. O rüyadan sonra hayatımın seyri değişti. Rüyamda gece vakti karanlık bir ormandaydım. Nerede olduğumu kendi kendime söylenerek ve şaşkınlıkla etrafıma bakınarak nereye gittiğimi ya da nereye gideceğimi bilmediğim halde yürüyordum o karanlık ormanda. Sonra karşıma Serhan çıktı. Şok olmuştum! Üzerinde de üstüne çok yakışan modern tarzda, yeni moda erkek takımlarından biri vardı. “Oğlum” dedim, “oğlum!” Ama Serhan bana tek kelime bile etmeden arkasını dönüp gitmeye başladı. Bende peşinden koşar adımla gitmeye başladım. “Dur” diyordum “oğlum, dur!” konuşalım, neden canına kıydın? Yaptığım, söylediğim her şey için senden özür dilerim. Ama Serhan beni dinlemiyor yürüyordu o karanlık ormanda. Sonra birdenbire kendimi başka bir yerde buldum. Ne bir kapıdan girdim ne bir şey oldu. Aniden birdenbire sanki ışınlanırcasına saniyeler içinde kendimi çok bambaşka bir yerde buldum. Orası ise o karanlık ormanın tam tersiydi. Aydınlık, çiçek bahçesi gibi bir yerdi. Serhan ise kaybolmuştu gözden. İkinci şoku yaşamıştım, neredeyim ben? Biraz yürüdüm orada ağaçlar, rengarenk çiçekler çok güzel bir yerdi. Az biraz ileride de bir iskele vardı. Durgun bir deniz suyunun üzerinde tahtadan bir iskele. O iskelenin yanına yaklaşamadan yanıma tam benim görünümüm de biri geldi. Tıpa tıp ikizimdi resmen, aynaya bakar gibiydim. Çok şaşırdım, sordum ona “sen kimsin?” Bana “ben senim” dedi. Tamam da nasıl olurdu böyle bir şey? “Her insanın içinde bir cehennem ve bir de cennet vardır. Cehennemin kapısını her zaman başka diğer insanlar açar insanın içinde. Toplum ön yargıları, toplum tabuları, doğru bilinen yanlışlar, ahlak bekçiliği, inanç dayatmaları her zaman bu kapıyı açar. Burası senin içindeki cennetin, içindeki cennetine yüzünü dön. O toplumun açtığı açık cehennem kapısına da sırtını dön. Öyle olur ki, o açık cehennem kapısının şiddeti o kadar fazladır ki, onun şiddetinden insan kendi içindeki cenneti göremez, gözden kaybolmuştur. O yüzden oğluna kötü davrandın sen. Ama merak etme, oğlun iyi ve seni affetti. Bende senim dediğim gibi daha önce de, içinde olan cennetindeki Ziya’yım.” Dedi bana. Çok şaşırmıştım! Birazda neden bilmem iyi hissediyordum kendimi. Ama oğlumun iyi olduğunu ve beni affettiğini söylemişti. Ama söylediklerinde de haklıydı, insanın içindeki cehennemin kapısını hep insanlar ve toplum ön yargıları açar. Yüzümüzü içimizdeki cennete döndürmemiz lazım her şeye rağmen, haklıydı. Sonra şaşkınlıklarım üst üstte gelerek tam olarak daha bitmemişken yenisi geldi. Hemen yanımızda yerde olan çok güzel mor yapraklı bir çiçeğe eğilip toprağından kopardı bana tıpa tıp benzeyen diğer Ziya. Ve eğildiği yerden elinde o çiçekle kalkarak çiçeğin tohum kısmından küçücük bir tohum yuvarlağı aldı iki parmağının arasına ve tohumu bana uzattı “al” dedi, “bunu yut” çok şaşırmıştım. Niye? “Bu tohum sayesinde senin sağ kolundaki damarların bir ilaç üretecekler. O ilaçta dünyadaki erkeklerin hamile kalmasını sağlayacak” dedi. Daha çok şaşırmıştım! Nasıl olur böyle bir şey? Erkek hamile kalır mı? Bana o tohumun üreme tohumu olduğunu söyledi ve ekledi “bu tohumun mucizesi ve yaradılış amacı gereği senin aracılığınla artık dünyadaki erkeklerde hamile kalabilecekler” dedi. “Dünyada sadece bir kadın ve bir erkek ilişkilerine bahşedilmiş bu özellik artık bu çiçek tohumu sayesinde iki erkek arasında da üremeyi sağlayacak” diye de ekledi sonradan. “Ve bu büyük mucize senin sayende dünyada hayat bulacak” dedi son olarak ve benim büyük şaşkınlığımın ortasında ona bir cevap vermemi, söylediklerine ikna olmamı bekler gibi benden bir söz, konuşma bekliyordu. Bende “tamam” dedim, “yapacağım.” Belki oğlumdan bu şekilde özür dilerim tekrardan, ona sırf eşcinsel diye yaşattıklarımı böyle telafi ederim. Diğer onun gibi eşcinsel çocuklara yardım ederek, onların haklarını her daim savunarak, bunun temel bir insan hakkı olduğunun arkasında durarak. ‘Temel’ diyorum çünkü sevmek sevilmek, sevgiyi hissetmek en tabii ve temel olarak herkesin yemek yemek ve su içmek kadar hakkı. Acıkmak ve susamak ne kadar doğalsa insanın sevgiyi hissetmek istemesi de o kadar doğal. Bunu hiçbir canlının ya da herhangi birinin elinden almaya kimsenin hakkı yoktur. ‘Tamam’ diyerek alıp yuttum o tohumu. Sonrasında bana tıpa tıp benzeyen o diğer Ziya, “yalnız şunu unutma” dedi. “Bu öyle bir ilaçtır ki, sakın işe yarayıp yaramayacağından şüphe etme. Ve burası çok önemli; bu ilacın çok önemli bir yan etkisi olacaktır kullanan kişilerde. Bu yan etki nedir? Tam bilinmez, kişiden kişiye değişir. Kimi kişi de karakter değişimine sebep olur, kimi kişide ölümle sonuçlanır. Kimi kişi de ise hiç yan etki görülmez. Dediğim gibi kişiden kişiye değişir. Bu öyle sırlarla ve mucizelerle dolu bir ilaçtır işte.” Dedi ve sonra ben o aşırı derece de gerçekçi geçen rüyamdan bağıra bağıra, su kan ter içinde, yastığımdan fırlayarak uyanmıştım. Bir de baktım evimde yatak odamdayım. Nasıl bir rüyaydı bu? Hemen sağ koluma baktım yatağın içinde otururken sol elimle kolumu kontrol ettim. Bir şey yoktu ama damarlarım şuan ilaç üretiyor muydu? ‘Yok canım saçmalama Ziya, öyle şey olur mu? Serhan’ın yasından bilinçaltı rüyası bu başka bir şey değil. Olur mu öyle şey?’ Dedim kendi kendime içimden, kendimi o rüyanın sadece bilinçaltı bir rüyası olduğuna ikna edebilmek için. Ama çok gerçekçiydi, koluma bir enjektör takıp kan mı gelecek yoksa ilaç mı diye bakmak delilik gibi geliyordu o anda bana. Ama yapmakta istiyordum. Biraz sakinleşip sabahı beklemek istedim, o anda belki de o rüyanın gerçekçiliğinin çok içindeydim psikolojik olarak. Saat gece 2:30 zu gösteriyordu, tekrar uyuyup da başka bir kâbus daha görmek istemiyordum. Kalkmıştım yatağımdan ve mutfağa gidip dolaptan bir kutu bira alıp içmeye başlamıştım. Sabah olup güneş doğduğunda hala rüyanın gerçekçiliğinin etkisindeydim. Hala bile öyleyim, çok gerçekçiydi. Sanki rüya değil de gerçek gibiydi. Sabah erkenden 10:30 gibi kliniğe gittim. Asistanım Tuna’ya bir “günaydın” dedikten sonra odama geçip kapıyı kapattım. Odam da zaten her şey tam teşekküllü vardı. Hemen kan alma malzeme tepsisini masamda otururken masamın üzerine önüme koydum ve sağ koluma büyük bir merakla iğneyi sokup çekmeye başladım. O anda gözlerime inanamadım! Aman Allah’ım oda neydi? Resmen kolumun damarından kan yerine su gibi şeffaf bir sıvı geliyordu. Hemen iğneyi kolumdan çıkardım ve başka bir iğne hazırlayıp bu sefer sol koluma iğneyi batırdım. O zamanda ne olsun? Resmen kolumdan kan geliyordu, kıp kırmızı, normal kan! Ne yapacağımı şaşırdım o anda ve başka bir iğne daha hazırlayıp yine tekrar sağ koluma batırdım. Öyle ya belki o anda damardan tesadüfen kan falan gelmemiştir belki şimdi gelir. Tekrardan sağ kolumdan enjektörle işlem yaptım ve sağ kolumdan yine aynı su gibi şeffaf bir sıvı geliyordu. Anlamıştım ki, o rüyanın bir anlamı vardı. Sadece psikolojik bir rüya değildi. Bir zaman bunu kabullenmeyle geçti. Düşündüm, ben şimdi ne yapacağım? Bir sene boyunca bunu nasıl insanlara yayabilirim onu düşündüm. Test etmek lazımdı aslında ama bana rüyamda tıpa tıp benzeyen o Ziya “İlacın işe yarayacağından hiç şüphe etme” demişti. Ama o yine aynı Ziya bana ilacın büyük yan etkisinden de söz etmişti. Peki ben ne yapacaktım şimdi? O Yan etkiyi ortadan kaldırabilir miydim? Böyle bir şey olur muydu, var mıydı o yan etkinin bir panzehri? Oğlumun ölümünün bir ay sonrasında bana rüyayla gelen bu mucize üzerinde bir sene boyunca düşündüm. Kolumdan defalarca örnekler alıp, laboratuvarda inceledim. Hatta hayvanlar üzerinde bile deneyler yaptım. Özellikle erkek hayvanların tabi... Bunları yaparken kimseye bir şey söylemiyordum, hatta asistanım Tuna’ya bir çaktırmamaya çalışıyordum. İki tane eşcinsel eğilimler gösteren erkek kediler buldum. Sırf test olsun diye ikisine birden ilacı enjekte ettim. Sonra onları çiftleştirmeye bıraktım. Resmen mucizeydi, ilişki sırasında o anda pasif durumda olan erkek kedi hamile kalmıştı. Her ne kadar da bana “işe yarayacağından şüphe etme” dese bile o bana tıpa tıp benzeyen diğer Ziya, ben yine de test etmek istedim. İlk testi insan üzerinde yapamazdım tabi ki de. 2 ay boyunca normal bir kedinin hamilelik sürecine uyum sağlayıp, normal akışta bir hamilelik süreci geçiren erkek kedinin doğumunu bizzat ben yaptırdım. Hamilelik süreci boyunca iki erkek kediyi de ben bizzat evimde baktım. 2 aylık sürecin sonunda erkek kedi de doğum sancıları başlamıştı. Resmen bir sesi yerde bir sesi gökte bağırıyordu kedi, çok sancısı olduğu belliydi fakat bu erkek bir kediydi, yani yavrunun dışarı çıkması için bir çıkışı yoktu. Derhal ben veterinerlik branşım olmadığı halde kediyi ameliyata aldım. Ve resmen sezeryanla kediye doğum ettirtmiştim. Doğan yavru da erkekti ve gayet sağlıklıydı. Yavru kediyi biberonda sütle ben beslemiştim elimde. Çünkü onu babası doğurmuştu ve babasının vücudu süt üretmediği için ben yavru kediyi elimde beslemiştim. Şimdi kocaman bir yetişkin kedi oldu, hala benim yanımda evimdedir. Beraber yaşarız o, ben ve diğer babası… Çünkü onu doğuran babası öldü. Doğum eden kedide doğum sonrasının birkaç gün sonrasında saldırgan hareketler oluşmaya başladı, beni bile defalarca tırmaladı. Zaten bu durumda çok sürmedi evimin salonunun hava alsın diye açık duran camından aşağıya atladı resmen kedi ve 4. kattan aşağıya yere çakıldığı için öldü. Kedi resmen intihar etmişti. Ama diğer kedi de ise hiçbir şey yoktu. Neden? Acaba doğum eden taraf o olmadığı için mi ilacın yan etkisi onu etkilemedi? Bunu bilmem lazımdı, bu soruyla kafamda yaşayamazdım. Hemen başka bir eşcinsel eğilim gösteren kedi bulmam lazımdı ve buldum. Çok yakın bir arkadaşım veterinerdi çünkü ve aynı zamanda bir kedi ve köpek eğitmeniydi. O yüzden eşcinsel eğilim gösteren kediler bulmam pek zor olmadı. Arkadaşım sordu tabi “ne yapacaksın sen eşcinsel eğilim gösteren kedileri?” diye o yüzden mecburen kedi arayışımda arkadaşıma her şeyi anlatmak zorunda kaldım. Kimseye bir şey anlatmamaya çalışıyordum ama mecbur kaldım o anda ne yapayım? Yoksa kedileri nereden bulacaktım? Tamam sokak kedi dolu ama eşcinsel eğilim göstereni lazım bana. Yoksa yapacağım deney bir işe yaramaz. Çünkü düz cinsel kediler kendi cinslerinden kedilerle çiftleşmezdi. Birbirlerini istemedikleri ve çiftleşmedikleri sürece benim testimin bir anlamı olmazdı. Veteriner arkadaşım ona anlattıklarıma inanmamıştı “olur mu öyle şey?” diyerek anlattıklarımı deli saçması bulmuştu ama onun yanında gözünün önünde sağ kolumdan bir enjektörle ilaç çekince anlattıklarımın ciddiyetini anlamıştı ve çok şaşırmıştı. Neyse… O arkadaşımdan tekrar bir deney daha yapabilmek için eşcinsel eğilim gösteren bir kedi daha istedim. Oda araştırdı, buldu ve verdi. Sonra evde daha önce ilaç enjekte ettiğim ve hiçbir yan etki göstermeyen yavru kedinin diğer babasıyla bu yeni test amaçlı edindiğim erkek kediyle çiftleştirdim. Tabi ilk önce yeni edindiğim kediye ilaç enjekte ettim. Sonra çiftleşmelerinin ardından şans birazda benden yana oldu ve daha önce ilaca hiç yan etki göstermeyen kedi bu sefer hamile kalmıştı. Tekrardan iki aylık süreç başladı ve o sürecin sonunda hamile kedi yine benim ona sezeryan yoluyla ettiğim müdahale sonucu doğurmuştu. Doğumdan çok kısa bir süre sonra, daha önce ilaca hiç yan etki göstermeyen kedi yine aynı sakinliğinde ve karakterindeydi. Ama diğer kedi, yani arkadaşımdan en son test amaçlı aldığım kediye bir haller olmuştu. Saldırganlık göstermiyordu ama aşırı etçil bir hayvana dönüştü. Tamam, kediler etçil hayvanlardır ama bu biraz fazlaydı. Önüne koyduğum kedi mamalarına ellemiyordu bile varsa yoksa kanlı canlı çiğ etler. Bu durum yüzünden aynı zamanda kendisinin de babası olduğu ve diğer kedinin yeni doğurduğu yavrusunu yemişti. Daha önce böyle değildi, kedi mamalarından yerdi ve hiç böyle huyları yoktu. İlacın hiç yan etkisini göstermediği kediye de saldırıp yemeğe kalkınca elinden zor kurtardım ve aldığım veteriner arkadaşıma geri götürüp verdim onu, vermek zorunda kaldım. Hala ondadır o kedi, ama sadece etle besliyormuş. Başka kedileri veya başka bir canlıyı da yanına çok yaklaştırmıyormuş. Kedi maması asla yemiyor, ona özel kasaptan her gün kilolarca et alıp besliyormuş. Bütün bunlar olduktan sonra anladım ki rüyamda bana çok benzeyen diğer Ziya’nın dedikleri doğru. İlacın yan etkisi herkeste farklılık gösteriyor. Daha önce doğurmayan ama ilaç sayesinde diğer erkek partnerini hamile bırakmayı başaran kedi ilaca hiç yan etki göstermemişti. Ama diğer doğuran kedi intihar etmişti resmen, saldırgan hareketleri de vardı. Acaba düşünmüştüm o kedi sırf doğuran taraf olmadığı için mi ilaca yan etki göstermedi? Hayır, değilmiş sonradan o kedinin de doğurmasını sağladım ve yine hiçbir şeyi yoktu. İlacın yan etkisi olmamıştı onda. Ama onu hamile bırakan kedi ise aşırı derece de parçalayıcı, etçil bir hayvan olmuştu. Yeni doğan yavrularını bile yemişti. Daha önce öyle bir huyu yoktu. Peki insanlarda ne olacaktı acaba? İnsanlarda acaba böyle sadece şiddet eğilimleri mi göstereceklerdi? Yoksa başka şeylerde olacak mıydı? Ama bu ilacın acilen yan etkisini geçirecek yan etkisine karşı bir panzehir geliştirilmesi lazımdı. Ama nasıl olacaktı o? Neydi o panzehir? Aksi taktirde sadece eşcinsel karşıtlığından değil, toplum sağlığı açısından da bu ilaç tepki çekerdi ve tüm dünyada yasaklanır hale gelirdi. Ve bir sene böyle geçip giderken, hala ilacın yan etkisine bir panzehir bulamamıştım. Kolumdan aldığım ilaç örneklerini defalarca laboratuvarda inceledim, içeriğine baktım. Ne var bunun içinde? Ne var? Neyin bileşeni bu ilaç? Ama içinde önemli değerler bulamadım çok. Sırlarla dolu bir ilaçtı resmen, sırlar ve mucize dolu bir ilaçtı. Dediğim gibi oğlumun ölümü daha doğrusu intiharı ve sonrasında o rüyayı görmem… Ve sonrasındaki bir sene işte böyle geçti. Sonra Caner Bey oğlumun ve Mustafa Bey oğlumun bana gelmelerinden yaklaşık bir ay önce artık bu ilacı basın yoluyla insanlara duyurmak istedim. Sonucu ne olursa olsun! Bekle bekle nereye kadar? Ya da ne olacaktı bekleyerek? İlacın yan etkisine gelince hala bir çaresini bulamadım. Belki Türkiye’de çok zor ama Amerika ya da büyük Avrupa ülkelerinin birinde bir bilim insanı bu ilacın yan etkisine çare bulurdu. Ben bulamadım. Her şeyi de ben yapacak değildim ya, insanlığın çok büyük bir keşfi bu ilaç, dünyanın yeniden kurulması gibi bir şey. Eminim dünyada yardım etmek ve çorbada kendisinin de tuzunun olmasını isteyen bilim insanları, ya da yatırımcılar, fikir insanları çıkacaktır. Sonra bir ay önce bir gazeteye röportaj verdim. İlacı tanıttım, benimle röportaj yapan gazeteci bile büyük şaşkınlıkla beni dinliyordu. Nutku tutulmuştu resmen anlattıklarıma. Sonrasında tabi yaşadığımız ülke gereği büyük tepkilerin odağındayım. Röportaj yayınlanır yayınlanmaz sosyal medya adeta sadece beni konuşur oldu Türkiye’de. Tamam, hakkımda başka dillerden de yorumlar okuyordum ama Türkçe yorumlar daha ön yargılı ve düşmanca yorumlardı. Twitter’da hala en konuşulanlar listesinde birinci sıradayım. İkinci sırada “LGBT sapıklıktır. Geçit yok! ” üçüncü sırada ise “Aileme Dokunma” hashtag'leri yer alıyordu. Bu başlıklar altında bir sürü düşmanca, homofobik yorumlar paylaşılıyordu. Bana edilen hakaretlerin ise bini bin para! Böyle olacağı belliydi, kısa zaman içinde ise internet teknolojisi hızı olsa gerek sesimi dünya duymuştu. Dünyada da konuşulur hale gelmiştim. Amerika’dan ve İspanya’dan şimdiden birkaç bilim insanı benimle konuşmak istiyorlar ve beni ülkelerine davet ediyorlar. Bütün bunlar olurken şimdiler de Caner Bey oğlum ve Mustafa Bey oğlum bana ilk kez kliniğime ziyarete geldiler. Kim derdi sonradan o iki çocuk benim hayatımda çok önemli roller oynayacaklar. Caner Bey oğlumla Mustafa Bey oğluma bana ilk geldiklerinde ilacın yan etkisini hatırlattım tabi, ilacın yan etkisinin kişi üzerinde ne yapacağı belli değil her şey olabilir, hatta ölümle bile sonuçlanabilir diye hatırlattım. Ama Caner Bey oğlum o riski göze almak istedi ve ısrarla ona ilacı enjekte etmemi istedi. Bu arada da Caner Bey oğluma enjekte edeceğim ilaç, insan üzerinde yapacağım ilk testti. Mustafa Bey oğlum anlattıklarım karşında çekimserdi, Caner’e vazgeçmesini söyledi ama Caner Bey oğlum istemekte ısrar edince o da onun yanında olmak zorunda kaldı. Belki de Caner Bey oğlumun kaderi buydu ve ne olursa olsun kimse onu vazgeçiremiyordu. Yaşayacakları ve başına gelecekleri alnına yazılmıştı bir kere, o yüzden kimseyi dinlemiyordu. Ama sonucu da… Neyse söylemeyeyim, her şeyi vakti gelince öğrenmek ve deneyimlemek güzeldir…

Yazan: Ali Sinop

Devamı 20 Mayıs Çarşamba günü yayında!

Yazarın Notu: "Bu hikayeyi her Çarşamba sizinle buluşturmak için büyük bir heyecan duyuyorum. Eğer “Deli”nin dünyası sizi de sardıysa, abone olarak bu yolculukta yanımda olmanız bana büyük güç verir. Gelecek hafta Çarşamba günü yeni bölümde görüşmek üzere!"

Sıkıcı bir gündü, masamda otururken can sıkıntısından elimde olan kalemin her iki ucunu çevire çevire masaya vuruyordum ve diğer yandan da tam karşımda olan duvar saatine bakıp, saniye ibresinin her saniye başı hareket etmesini seyrediyordum. Taa ki o sıkıcı ve birazda sıkılmanın verdiği buhranlı anı merkeze gelen bir cinayet ihbarı bozana kadar. Merkezin cinayet masası komiserleri olarak Caner ve ben, iki polis arabası dolusu polis ekibiyle birlikte cinayet olay yerine gittik hemen. Cinayetin işlendiği yer bir akıl hastanesiydi. Bakırköy ruh ve sinir hastalıkları hastanesi! Genç bir kadın hasta doktorunu, doktorun odasında makasla feci şekilde yaralayarak öldürmüştü. Tam olarak olay yeri olan doktorun odasına gittiğimiz de doktor yerde kanlar içinde yatıyordu, ölmüştü. Cinayet silahı ise yerdeydi, kanlar içinde makas doktorun cesedinin yanında duruyordu. Hastasının büyük ihtimal makası doktorun ofis malzemelerinin çokça olduğu masasının üzerinden aldığı belliydi. En azından tahmin edilebilir. Yoksa akıl hastanesinde yatan bir hasta doktorunu öldürme planı yapar tamam fakat cinayeti işleyeceği silahı temin etmekte biraz zorlansa gerek o anda. O buhran ve büyük cesaret anında gözüne masanın üzerinde gelişigüzel duran makas denk geldiyse, gözünü karartıp hızlı bir hamleyle makası masanın üzerinden alıp doktoruna saplamıştır. Tam 3 kere! Hastası doktorunun sırtına tam üç kere makası saplamış, ama niye? Halk arasında yaygın olan o söz gerçek mi oldu yoksa? “Delidir ne yapsa yeridir” Yoksa başka bir şey mi cinayet sebebi? Bir akıl hastası hastanedeki onun tedavisini üstlenen doktoru niye öldürsün? Ve sonrada kaçsın… Evet, o hasta doktorunu öldürüp hastaneden kaçmış, firar etmiş. Hastane çalışanları hastanede hasta sayısının bir eksik olmasından o hastanın cinayeti işlediğine kesin gözüyle bakıyorlardı. Sonrasında zaten makasın üzerinde o hastanın parmak izleri çıkınca da bilimsel olarak da kanıtlanmış oldu Esma’nın cinayeti işlediği. Caner ve ben dosyanın cinayet masası komiserleri olarak olayı incelemeye ve deşmeye başlamıştık artık. Ama Esma’dan hiçbir iz yoktu ne ölü ne diri! Resmen hastaneden kaçtığında nereye gittiği muamma. Belki de birileri yalan konuşuyordu, belki de sorguya aldığımız birisi Esma’ya yardım etmiş ve onu çok iyi saklamayı başarmıştır. Çünkü bu mümkün değildi. Akıl hastası biri, hastanedeki doktorunu öldürüp nereye kaçar? Üzerinde belki de doğru dürüst kıyafeti bile yok, yolda insanlar ona dönüp dönüp bakarlar. Gerçek kimliğini içlerinden geçirerek “kim bu deli?” deyip yanından geçip giderler büyük ihtimal. Cebinde paranın “P” si yok. O halde biri nereye gider, nereye kaçar? En kötü ihtimal birkaç gün sonra bir köşede ölüsü bulunur. Birisi bir şey yapmasa bile açlıktan, soğuktan bir köşede ölür. Ama biz Esma’nın ne ölüsüne ne de dirisine rastlayabildik. Buhar olup uçmuştu sanki. Ama içten içe biliyorduk ona ablası yardım etti. Bize karşı da çok iyi rol yapıyordu. Ya da biz öyle sanıyoruz. Caner’in bu konudaki teorisi ise; Esma aslında akıl hastası değildi, sadece akıl hastası gibi numara yapıyordu. Çünkü tek derdi intikamdı! Onu da aldı ve sırra kadem bastı. Aslında düşününce Caner’in teorisi bana da mantıklı geliyor. Esma’nın ilk cinayeti değildi çünkü bu. Caner’le birlikte ablasını sorguya çektiğimizde Esma’yla ilgili birçok gerçek açığa çıkmıştı. Aslında Esma ablasıyla birlikte çocukluklarından beri aile içi istismara maruz kalmışlar ve sonrasında Esma babasının en yakın arkadaşı tarafından tecavüze uğramıştı. Esma bu durumu kabullenememiş ve akli dengesini yitirmişti, ablasının anlatması böyleydi Esma’nın akıl hastanesine düşme sebebini. Düşününce onca aile içi şiddet ve istismar… Sonrasında gelen baban yaşında birinin tecavüzü… İnsanın akli dengesini yitirmesi doğaldı. Esma ve ablası Gülsüm’ün onlar daha çok küçükken anneleri ölmüş. Bütün çocukluk hatıralarını ve sonrasında kardeşinin başına gelenleri anlatırken Gülsüm, gözyaşlarını tutamamıştı sorgu odasında. Kadıncağız ağlamaktan doğru dürüst konuşamamıştı bile. Bizim bile Caner’le benim o anda gözlerimiz dolmuş kadının anlattıklarına ve haline. Babaları klasik istismarcı baba… İçkici, dayakçı, kadınları insan yerine bile koymayan, namusun sadece kadınlara mahsus olduğunu sanan pislik, odun herifin tekiymiş. Gülsüm “annemi o öldürdü. Annem sıkıntısından, kahrından öldü. Belki vurup öldürmedi ama annem kahrından gitti. Annemin katili odur, yedi bitirdi kadını” dedi. O anda Caner’e göz ucuyla baktığında dolan gözlerini boşaltmamak için kendini zor tutuyordu. Ama boşaltmaması lazımdı, onun da benim de. Biz çünkü orada güçlü polis memurlarıydık ve sorgu sırasındaydık. Güçlü durmalıydık ve gerçeği açığa çıkarmalıydık. Sorgu sırasında tam olarak kanıtlanmadan hiçbir şeye yüzde yüz inanamazdık. Babaları zorla daha 16 yaşındayken istemeye istemeye Gülsüm’ü bir adamla evlendirmiş, Gülsüm’ün çilesi koca evinde de devam etmiş tabi. Aslında Esma’yla Gülsüm’ün hikayeleri tam bir klişe kenar mahalle kadın çileleri. Esma’nın, babasının en yakın arkadaşı tarafından tecavüze uğrasının ardından işler ilginçleşiyor, bazı gizemler ve gizemli cinayetler ortaya çıkmaya başlıyor. O anı da Gülsüm göz yaşları içinde anlattı bize sorgu odasında. Gülsüm iki günde bir kardeşini görmeye baba evine gidermiş. Kardeşi olmazsa o evde hiç gitmezmiş ama kardeşi hatırına o eve iki günde bir gidermiş ziyarete. Gittiği günlerden bir gün kapıyı çalmış ve kimse açmamış. Aslında Esma içeride tek başınaymış ama kapıyı ablasına açmıyormuş. Sebebini ise anlatırken Gülsüm ağlamaktan doğru dürüst konuşmayı bile beceremedi. “Allah’tan yedek bir anahtar bende de vardı” dedi Gülsüm kendini biraz olsun toparlamaya çalışarak… Onun sonrasında masada olan bir bardak suyu Caner, Gülsüm’e doğru yanaştırdı ve “iç biraz istersen” dedi. Gülsüm sudan birkaç yudum aldıktan sonra konuşmasına devam etti. Gülsüm o yedek anahtarla kapıyı açmış ve içeri girmiş. Oturma odasında Esma’yı görünce şok olmuş. Esma koltukta bağdaş kurmuş bir şekilde oturmuş ve üzerinde olan açık mavi pazardan büyük bir hevesle ve severek aldığı elbisenin etek kısımları sonuna kadar yukarıya çıkmış, Esma’nın neredeyse külotu görünür şekilde elbisenin etekleri açık vaziyetteymiş. Ve Esma donuk, gözlerini bile hiç kırpmadan, hareketsiz bir şekilde koltukta öyle oturuyormuş. Saçı başı da dağınıkmış biraz. Gülsüm büyük bir şokla yanına gittiğinde ise Esma’nın bacaklarının üzerinde bir erkeğin spermleri varmış. Ve Esma hiçbir şey yapmadan öylece oturuyormuş. Gülsüm spermleri görünce daha çok korkmuş ve Esma’nın başına ne felaket geldi anlamış. Gülsüm “o anda kardeşimin başına ne felaket geldi anladım. Kim yaptı bunu sana Esma, kim? Kim? Kim? Diye haykırdım ama kardeşim öyle duruyordu, bana bile cevap veremiyordu” dedi. “İki üç dakika bana bile cevap vermedi. Yanına oturdum, Kim dedim Esma Kim? Kim kardeşim, sana bu pisliği kim yaptı? Sonra bir anda sarıldı bana ve haykırarak ağlamaya başladı” diyerek kardeşinin başına gelen felaketi elinin gücünün yettiği kadar anlatmaya çalıştı Gülsüm. Esma’ya tecavüz eden adamın karısı ise sonuna kadar kocasının yanında durmuş, “benim kocam namazında niyazında adamdır. O iki orospu kardeş benim kocama iftira atıyorlar” diyerek kocasını savunmuş, tabi adam da sonuna kadar inkâr etmiş. Hatta Esma’nın babası bile arkadaşına inanmış ve “sen nasıl benim arkadaşıma iftira atarsın” diyerek Esma’ya dayak bile atmış. Esma’ya inanan sadece ablası Gülsüm’müş. Ama onunda elinden çok bir şey gelmiyormuş. Sorduk tabi ki de ablasına “Esma peki doktor muayenesinden geçmedi mi tecavüz sonrasında?” Çünkü doktor muayenesinde ortaya çıkardı Esma’nın cinsel şiddete uğrayıp uğramadığı. Geçmiş… Esma doktor muayenesinden geçmiş hatta tecavüze uğradığına dair raporu da varmış ama yapan kişi hakkında bir kanıtları yokmuş. Ve uzun lafın kısası böylelikle Esma akli dengesini yitirip akıl hastanesine düşmüş. İşler Esma’nın doktorunu öldürüp akıl hastanesinden kaçmasından sonra ilginçleşiyor asıl. Çünkü Esma’nın akıl hastanesinden kaçmasının ikinci gününde Caner’le ben hala Esma’nın nerede olabileceğini araştırırken, merkeze tuhaf iki cinayet ihbarı geldi. Esma’nın babası Fikri ve Esma’nın eniştesi ve aynı zamanda da Gülsüm’ün kocası olan Turan gece evlerinde öldürülmüşlerdi. Fikri’nin boğazına içtiği içki şişesi kırılarak saplanmıştı ve adam orada kanlar içinde can vermişti. Turan’ın ise yatağında uyurken boğazına mutfaklarda olan ekmek bıçağı saplanmıştı. Kırılan ve cinayet silahı olarak kullanılan içki şişesinden ve Turan’ı öldüren ekmek bıçağından alınan parmak izleri Esma’nın parmak izleriyle uyuşuyordu. Yani onları Esma öldürmüştü. Doktorunu öldürüp hastaneden kaçmasının ikinci gününde. Sorduk Gülsüm’e “peki kocan yatağınızda öldürülürken sen neredeydin?” Gülsüm’ün cevabı bize ise “kınadaydım” oldu. Evet, Gülsüm kocasının hunharca katledildiği gece bir komşunun kına gecesindeymiş. İlginç! Akıllara şu soru geliyor “senin kardeşin iki gün önce bir cinayet işleyip hastaneden kaçmış ve ortada yok. Sağ mı ölü mü belli değil, sen kına gecesine mi gidiyorsun?” Bu cevap birazda Gülsüm’ün sanki biraz kardeşiyle iş birliği yaptığını gösteriyor. Belki de en başta şüphelendiğimiz gibi Gülsüm aslında kardeşinin yerini biliyor ve çok iyi rol yapıyor bize. Tabi bu teori Gülsüm’ün Esma’yla iş birliği yaptığını tam olarak kanıtlamıyor maalesef. Birinci dereceden bir kanıt değil, onu bununla itham edemeyiz o yüzden. Ya da Gülsüm için her şey bir tesadüftü kına gecesine gitmesi, kardeşinin doktorunu öldürüp hastaneden firar etmesi ve babasıyla kocasının feci şekilde katledilmesi. Ve tabi cinayet silahlarından kardeşi Esma’nın parmak izleri çıkması. Babasını ve eniştesini katlettikten sonra da Esma ortalardan kaybolmuştu, sırra kadem basmıştı. Peki nereye gider bu? Buna yardım eden kim? Muhakkak birileri buna yardım ediyor. Özellikle mi cinayet silahlarını çıplak elle tutmuştu? Onun yaptığı anlaşılsın diye. Başta da söylediğimiz gibi her şey bir intikam planı mıydı? Peki doktor? Bu intikam planının kurbanı mıydı sadece? Tüm bu soru işaretleri içinde boğulurken bizim Caner internette bir yazı gördü. O yazıdan sonra da bizim hayatımız seyri tümden değişti. Yazı da bir profesör doktor erkeklerinde hamile kalabilecekleri bir ilaç keşfettiğini söylüyordu. Bir gazeteye büyük buluşuyla ilgili röportaj vermişti Profesör Doktor Ziya Sarıoğlu. Ben inanmadım tabi, erkekler hiç hamile kalır mı? Yaradılış böyle değil. Keşke üreme eşcinsel ilişkilerde de olsaydı ama değil maalesef. Caner’e bunu böyle söyledim tabi “muhakkak tıklanma almak için yalan konuşuyorlardır, ya da dolandırıcıdır o Ziya Sarıoğlu. Var öyle, kendini doktor gibi tanıtıp dolandırıcılık yapanlar.” Diye de ekledim. Ama Caner Ziya Sarıoğlu’nun doğru söylediği ihtimaline o kadar çok sıkı sıkı tutunmuştu ki, benim söylediklerim bir kulağından gidip öteki kulağından çıkıyordu. Hal böyleyken ben onu ikna edeceğime o beni ikna etmişti. Aslında ben de isterdim Caner’le çocuğumuzun olmasını, hem de bizim kanımızdan canımızdan. Ama bu mümkün değildi, iki erkeğin biyolojik çocukları olmaz maalesef. Caner beni ikna etmişti, Ziya Sarıoğlu’nun kliğine ona ziyarete gittik Caner’in yazıyı okuduğu akşamın ertesi günü. Ben istemeye istemeye daha doğrusu inanmaya inanmaya gitmiştim. Bir yerden sonra Caner’e şu şekilde söylemeyi bekliyordum hatta öyle söyleyeceğime emindim, “bak gördün mü? Benim dediğim çıktı. Yok öyle bir şey adam dolandırıcıymış” ya da “sırf internette ünlü olmak için yalan atıyor.” Ama öyle olmadı. Benim de Caner’in de hatta Ziya Sarıoğlu’nun da o günden sonra hayatlarımız tümden değişti. Yeni ve mucize hayatımızın ilk günüymüş o gün aslında. O gün Ziya Sarıoğlu’nun araştırma kliğine ziyarete gittik. Orası sadece bir araştırma kliniğiydi, hasta bakan, tedavi amaçlı bir klinik değildi. Ziya Sarıoğlu’nun genel cerrahi branşı ve hasta bakma yetkisi de varmış ama araştırmacı doktorluk yüksek lisansı da varmış. O gün odasında oturup konuşurken bize artık bir erkeğinde hamile kalabileceğini, öyle bir ilaç keşfettiğini söyledi. Peki bu ilaç nasıl bir ilaçtı? İçinde ne var? Nasıl bir erkeğin hamile kalmasına sebep oluyor? Bu gerçekten büyük bir buluştu eğer doğruysa ve tabi doğru çalışırsa. Bu yüz yılın hatta dünyanın yeniden yaratılması gibi büyük bir buluş ve keşifti. Tabi ki de bunu sadece eşcinsel erkekler kullanacaktı, heteroseksüel bir erkeğin hamile kalmayı isteyebileceğini sanmıyorum. Onu zaten onun yerine karısı yapıyor. İş eşcinsel erkeklerde onlar için büyük bir keşif ve buluştu bu ilaç. Caner muhakkak denemek istiyordu o ilacı, Ziya Bey’de aslında iyi bir adama benziyordu. Konuşmaları, hal ve tavırları aslında insana güven veriyordu. Ama yine de belli olmaz tedbiri elden bırakmamak lazım. Ben biraz ikilemde kalsam da Caner çok istedi diye bende kabul ettim. Aslında benim de istemediğimden değil, sadece bir erkeğin hamile kalabileceği ihtimaline güvenememek ve o ilacın işe yarayıp yaramayacağı. Yoksa tabi ki de Caner’le kanımızdan canımızdan çocuğumuz olsun çok isterim. Eşcinsel ilişkilerde de üreme olsun çok isterim. Ama… Aması var işte! Ama korktuğum gibi olmadı çok ama şunu söylemek isterim ki bu ilaç gerçekten büyük bir mucizeymiş…

Yazan: Ali Sinop

Not: Devamı 13 Mayıs Çarşamba günü yayında!